In een wereld die voortdurend verandert moet een ontwerper zich steeds weer kunnen verhouden tot nieuwe vragen. Het is niet genoeg een mooi product of ruimte te ontwerpen die iets zegt over vandaag. Vandaag is immers snel achterhaald. Met die snelheid van veranderingen moet de ontwerper op zoek gaan naar de grenzen van het bekende omdat het onbekende zich snel voordoet. Deze nieuwe werkelijkheid vraagt om een andere ontwerper dan voorheen: werkend vanuit een onderzoekende en open houding.
IN_architecture stimuleert studenten daarom op zoek te gaan naar de grenzen van zichzelf en de grenzen van het vakgebied.
De studenten van de BA formuleren hun eigen afstudeeropgave met als doel vooruit te lopen op de vragen van morgen. Niet primair om vernieuwend te zijn maar te reageren op een nieuwe werkelijkheid.
Anne de Klein
Fantasie in de vormgeving
Fantasie ben ik door de jaren heen steeds meer gaan koesteren. Ik ben erachter gekomen dat je voor het gebruiken van je fantasie juist weinig nodig hebt, zodat je zelf veel kunt aanvullen. Het gaat naast alle zichtlijnen en doorkijkjes juist ook om wat je niet ziet. Wanneer je minder ziet kun je zelf meer fantaseren.
Fantasie geeft nieuwe inzichten, inspiratie en ideeën. Ze laat je even loskomen van waar je je dagelijks in bevindt. Ze biedt ruimte om na te denken buiten wat voor ons bekend is. Als ontwerper wil ik mensen anders laten kijken naar hun omgeving door het prikkelen van hun fantasie.
Dit doe ik doormiddel van een maquette. Hierbij draait het er om hoe jij als toeschouwer de speelobjecten in de ruimte ervaart en waarneemt.
Het gaat om een overgang van je alledaagse leven naar een wereld waar je fantasie geprikkeld wordt door de speelobjecten in de werkelijkheid.
Anne Meijer
FloatFit Islands
Mijn naam is Anne, en als ontwerper en sportliefhebber ontwikkel ik FloatFit Islands: een reeks drijvende eilanden waarop diverse vormen van beweging samenkomen. Niet als vaste sportlocatie, maar als tijdelijke ligplaats voor de omgeving. Het ontwerp is een uitnodiging tot beweging; toegankelijk voor iedereen, speels en zonder verplichtingen.
In onze samenleving is lichaamsbeweging steeds meer verworden tot een consumptieproduct: gebonden aan abonnementen, voorwaarden en financiële drempels. Terwijl beweging een fundamentele behoefte is en géén luxe. Het zou iets mogen zijn dat je kunt verkennen, ervaren en vormgeven op je eigen manier.
Met FloatFit Islands wil ik ruimte scheppen voor precies dát: vrije beweging in de openbare ruimte. De drie pontons die ik ontwerp voor de Zwolse gracht vormen een speelse tussenruimte, waar mensen – ongeacht leeftijd, ervaring of achtergrond – kunnen ontdekken wat beweging voor hén betekent. Niet prestatiegericht, maar ervaringsgericht. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal verrijkend.
Op deze manier creëer ik een uitnodigende beweegplek midden in de stad, waar ontdekken, plezier en socialiteit centraal staan.
Floaten op het water van de Zwolsche gracht, midden tussen de stadse natuur.
Anouk Flapper
Een wereld in kleur – ontwerpen vanuit synesthesie
Geluiden krijgen vormen, geuren kleuren en mensen cijfers. Deze manier van waarnemen heet synesthesie, een neurologisch fenomeen waarbij de grenzen tussen zintuigen vervagen. Wanneer ik een ruimte binnenstap, zie ik niet alleen muren, lichtinval en materialen, maar hoor, voel en ruik ik een sfeer die zich als kleur in mij vormt.
Voor mijn afstudeerproject onderzocht ik hoe ik deze manier van waarnemen kan vertalen naar ruimtelijk ontwerp. Niet door te meten of analyseren, maar door te ervaren. Ik luister, ruik en voel de plek en leg intuïtief kleuren en vormen vast in een tekening, bedoeld als tastbare vertaling van mijn indrukken. Deze tekening zet ik om tot ruimte door middel van snelle kleurenmaquettes, die vervolgens gefotografeerd, bewerkt, uitgesneden en opgebouwd worden.
Door deze werkwijze op verschillende locaties toe te passen, ontwikkelde ik een eigen signatuur. Eén die begint bij mijn synesthetisch perspectief en eindigt in ontwerpen waarin waarneming, gevoel en ruimte samenkomen.
Ik stel een nieuw perspectief voor op ruimtelijk ontwerp: niet gestuurd door wat we zien, maar door wat we ervaren, met alle zintuigen tegelijk.
.
Bo Scholten
Kapel voor de Rouw
Rouw laat zich niet afdwingen of sturen en is voor niemand hetzelfde. Het wordt geleid door ons gevoel en onze emoties – iets dat heel dicht bij onszelf ligt. Toch lijken we er steeds verder van af te dwalen. Is het nog wel vanzelfsprekend om echt te voelen in een maatschappij die gedreven wordt door efficiëntie en tijdsdruk? Zelfs rouwrituelen worden vaak ingeperkt tot vaste momenten en beperkte duur. In het ontwerp van mijn kapel staan gevoel en ritueel centraal. De kapel is gelegen in het Woolds Veen: een serene en verstilde omgeving. De route ernaartoe is net zo belangrijk als de bestemming: ze nodigt uit om te vertragen, om terug te keren naar je lichaam en je gevoel. Er is tijd om herinneringen op te halen zonder dat je daar vooraf al bewust bij stil hoeft te staan. Er is ruimte voor gedenken en herdenken in je eigen tempo. Binnen het ontwerp heb ik gewerkt met het thema de blijvende afdruk van rouw. Door te werken met materialen uit de omgeving en hier een negatief van te maken, is er altijd een afdruk aanwezig. Dit staat symbool voor de afdruk die een dierbare heeft achtergelaten – een afdruk die nooit verdwijnt.
Celeste vd Woerdt Castillo
Nieuwe ontmoetingsplekken in Zwolle
In een individualistische samenleving zoals Nederland raken we steeds meer de sociale interactie kwijt. Mensen leven langs elkaar heen; dat kan leiden tot eenzaamheid en sociaal isolement. Als ontwerper heb ik een verantwoordelijkheid in het vormgeven van onze leefomgeving. Mijn keuzes hebben impact en kunnen bijdragen aan verbinding en gemeenschapsgevoel. Daarom richt ik mij in mijn ontwerpen op het stimuleren van sociale interactie. Door participatie breng ik behoeften van de doelgroep in kaart en vertaal deze naar ruimtelijke oplossingen. Dit zie je terug in de indeling en routes in de gebouwen. In mijn ontwerp voor studenten, statushouders/vluchtelingen en ouderen realiseer ik drie verschillende plekken in Zwolle: een gezamenlijke keuken, studiecafe en woonkamer. Daarnaast gebruik ik ontwerpkeuzes die ontmoeting stimuleren. Smalle doorgangen zorgen voor een vertragingen, waardoor mensen elkaar bewuster moeten passeren. Dit opent de deur naar spontane interactie en verbinding in het dagelijks leven.
Channa van Boxtel
Vastgelegde perspectieven
Een ruimtelijke dialoog tussen fotografie en de omgeving.
Fotografie is voor mij een manier om de wereld beter te observeren. Door de lens van mijn camera zie ik details die anders onopgemerkt blijven: vormen, contrasten en zichtlijnen. Tijdens het fotograferen ervaar ik de rust in een drukke omgeving. Deze nieuwe inzichten leg ik vast in beeld en vertaal ik naar ruimtelijke ontwerpen.
Op vijf drukke plekken in Zwolle heb ik een ontwerp gecreëerd dat gebaseerd is op mijn fotografie. Deze installaties bieden niet alleen een podium aan mijn werk, maar geven ook ruimte om even stil te staan en met nieuwe ogen naar de omgeving te kijken.
Met dit ontwerp nodig ik voorbijgangers uit om mijn perspectief op de stad in te nemen. Zo ontstaat een dialoog tussen beeld en ruimte — een uitnodiging om de alledaagse omgeving met meer aandacht en verwondering te ervaren.
Elisa ten Vergert
[On]zichtbaarheid in de architectuur
Onzichtbaar, dat is wat ik soms het liefst zou willen zijn. Niet uit angst, maar om even te ontsnappen aan een wereld waarin zichtbaarheid de norm is. Waar alles gedeeld, bekeken en verklaard moet worden. Maar om echt jezelf te kunnen zijn, hebben we ook geheimen nodig. We verlangen niet alleen naar zonlicht, maar ook naar de schemering waarin we even niet hoeven op te vallen, naar een plek om te verdwijnen zonder weg te zijn. Architectuur is voor mij geen kwestie van open of gesloten, maar een vorm waarin onzichtbaarheid ruimte krijgt. Mijn fascinatie ligt in het ontwerpen van overgangen: plekken waar je even niet hoeft te verschijnen, waar je juist in het verdwijnen, dichter bij jezelf komt. In mijn afstudeerontwerp daal je af, weg van het zichtbare oppervlak. Terwijl je je onzichtbaar voelt, word je toch bekeken. Zo ontvouwt zich een spel tussen zijn en verdwijnen waarin je ongemerkt verschuift van degene die gezien wordt naar de toeschouwer.
Hana Elhendy
Tussen ruimtes en identiteiten; De architectuur van inclusie
Van jongs af aan voel ik een sterke fascinatie voor architectuur vooral tijdens mijn bezoeken aan Egypte, het land van mijn roots. Als Egyptisch-Nederlandse vrouw ervaar ik vaak een gevoel van vervreemding, die uiteindelijk mijn drijfveer als ontwerper is geworden. Ik wil ruimte creëren voor mensen die zich niet gezien of begrepen voelen en tegelijk een voorbeeld zijn voor jongeren met een migratieachtergrond. In Amsterdam, mijn thuisstad, voelde ik mij altijd veilig, maar tijdens mijn studie in Zwolle werd ik voor het eerst geconfronteerd met vooroordelen. Deze ervaringen versterken mijn missie om inclusieve ontwerpen te maken. Mijn bi-culturele achtergrond vormt een rijke inspiratiebron: ik benut de contrasten tussen de Egyptische gastvrijheid en Nederlandse functionaliteit in mijn werk. In mijn ontwerpvisie streef ik naar balans en rechtvaardigheid, zoals op het Iepenplein in Amsterdam-Oost, waar ik ruimte wil creëren voor zowel oude als nieuwe bewoners, jongeren en vreemdelingen.
Laura van Sijes
De Tuin als Woning
In een wereld waar we steeds meer in gecontroleerde binnenruimtes leven, raken we vervreemd van het natuurlijke ritme. Dit project onderzoekt hoe wonen opnieuw een zintuiglijke ervaring kan worden. Geen huis dat de wereld buitensluit, maar een open leefomgeving waarin wind, zon, regen en temperatuur het dagelijks leven vormgeven. In plaats van een traditionele woning is gekozen voor een tuin met verspreide woonfuncties, zoals kook-, slaap- en leefruimtes. Deze functies zijn met elkaar verbonden door de buitenruimte, zodat de bewoner telkens in contact komt met de natuur. Elke ruimte is ontworpen om de interactie met natuurlijke elementen te versterken. Zo ligt het bad in een vijver op het Rotterdamse waterpeil, en kan het dak boven de slaapplek geopend worden om de sterren te zien of de regen te voelen. Het project nodigt de bewoner uit om zich opnieuw bewust te worden van zijn omgeving, door de natuur niet alleen te zien, maar ook te ervaren met alle zintuigen.
Leeloo Lie-A-Fo
unfold anytime. anywhere.
In onze strak gereguleerde samenleving lijkt het vanzelfsprekend: je volgt een studie, kiest een baan en settelt voor het leven. Maar vaak betekent dit ook dat je onbewust je autonomie en dromen opgeeft. Veel mensen dromen van een ander leven: van wonen in het buitenland of van werken vanuit hun passie, maar kiezen toch voor het bekende pad. Toch wanneer ik de vraag stel: "Wat als je opnieuw mocht kiezen?", hoor ik dromen die onbereikbaar lijken. Toch hóeft dat niet zo te zijn. Mijn verleden met het vele verhuizen, emigreren en alternatieve manieren van wonen, maar ook mijn onderzoek naar nomadisch leven, hebben mij laten zien dat er wel degelijk alternatieven zijn. Daarom heb ik een verplaatsbaar, zelfvoorzienend onderkomen ontworpen. Met mijn ontwerp wil ik mensen een stukje autonomie teruggeven en hen laten ervaren dat een andere manier van leven mogelijk is, ook binnen de grenzen van onze maatschappij. Dus durf te dromen!
Mattias Maruntel
De aandacht van een plek
Op de heide, waar de wind vrij spel heeft en het tempo van de dag lijkt te vertragen, ligt het Hei,m een plek waar aandacht tastbaar wordt. In mijn afstudeerproject onderzoek ik hoe ontwerp niet alleen functioneel hoeft te zijn, maar ook een gevoel van thuiskomen kan oproepen. Ik geloof dat aandacht en schoonheid diep met elkaar verbonden zijn. Schoonheid is voor mij geen versiering, maar een manier om ons bewuster te maken van onze omgeving – en uiteindelijk van onszelf. In het Hei,m staat de eetkamer centraal, niet als object, maar als ontmoetingsplek. Hier komt alles samen: de ruimtelijke vorm, het materiaalgebruik en de natuurlijke context. De ruimte nodigt uit om stil te staan, om aandacht te geven aan elkaar, en aan het moment. Het ontwerp laat zien dat een plek ons kan laten vertragen, verbinden en werkelijk aanwezig kan laten zijn. Zo wordt het Hei,m een ruimte die bijdraagt aan rust, verbondenheid en het alledaagse geluk. En juist in die aandachtige aanwezigheid wordt schoonheid zichtbaar.
Maud Brocken
Moving Memories
Daar sta ik weer in mijn oude huis, in de ruimte die mij heeft gevormd. Deze ruimte voelde speciaal, ik was er graag. Ik sluit mijn ogen en voor een moment ben ik daar weer. De vloer is zacht onder mijn blote voeten en in mijn ooghoek zie ik een flikkering van licht. Naast mij voel ik de aanwezigheid van het meubilair en de ruimte warmt op. Deze ruimte, daar waar ik niet meer naar terug kan staat geprint, als een afdruk in mijn geheugen. Daar in mijn geheugen staat een beeld, een herinnering aan mijn oude huis. Dit beeld is niet tastbaar, helaas. Het liefst zou ik dit beeld vastpakken en uit mijn geheugen kopiëren om het zo één op één in de werkelijkheid te zetten. Dit zodat ik mijn herinnering voor altijd mee kan dragen, maar ook dat deze ervaarbaar wordt voor een ander. Zo ontstaat er een nieuwe ruimte voor herkenning, reflectie en dialoog.
Megan van Delden
The Choreography of Workscapes Through Bodies; Belichaamd leven in een ontlichaamde wereld.
In onze digitale wereld raken we steeds meer vervreemd van ons lichaam. We zitten uren achter een scherm, denkend en analyserend, terwijl beweging en lichamelijke beleving naar de achtergrond verdwijnen. Dit verstoort de balans tussen lichaam en geest wat essentieel is voor ons welzijn.
Als danser ervaar ik het belang van de wisselwerking tussen lichaam en geest. Door beweging word ik me bewust van mijn lichaam, anderen en de ruimte om me heen. Dit lichaamsbesef is niet alleen voor dansers van belang, maar het kan iedereen helpen, vooral in statische werkruimtes. Zo bevordert het de mentale welzijn, creativiteit en interactie met anderen. Door dans als tegenwicht te gebruiken tegen de verstoorde balans van lichaam en geest ontstaan ruimtes die niet alleen voor ons geest bestemd zijn, maar waar ons lichaam ook een rol gaat spelen.
In het werk hub paviljoen; The Choreography of Workscapes Through Bodies zijn flexibele werkplekken en bewegende elementen, zoals draai- en schuifwanden. Deze ‘werklandschappen’ vormen stuk voor stuk een choreografische uitnodiging: een sequentie van ritmes, doorlooproutes en wisselende aandachtspunten. Deze dynamische ruimte nodigt uit tot fysieke interactie en doorbreekt vaste patronen. Zo creëer ik een omgeving waarin lichaam en geest in evenwicht zijn en elkaar versterken.
Meike Hiddink
Ruimte voor je laten werken
We leven in een tijd waarin digitalisering en maatschappelijke druk ons steeds verder verwijderen van de fysieke wereld. Jongeren voelen zich minder verbonden met hun omgeving, ten koste van hun mentale veerkracht. Ik geloof dat de ruimte ons kan helpen om opnieuw in contact te komen met de wereld om ons heen. Deze is namelijk niet alleen functioneel. Zij kan troosten, uitdagen en tot rust brengen. Mijn ontwerp richt zich op een schoolomgeving die balans biedt tussen sociale interactie en persoonlijke ontspanning. Er zijn open plekken voor ontmoeting, gesloten zones voor reflectie en afwisselende leeromgevingen. Waar klassikale lessen tot interdisciplinaire samenwerkingen kunnen plaatsvinden. Trappen verbinden verdiepingen en zorgen voor nieuwe indrukken, los van digitale prikkels. Door jongeren meer verbonden te laten voelen met de fysieke omgeving, verbetert het mentale welzijn. Precies daar licht voor mij de kracht van ruimte.
Meke Lenis
In de SPOREN van het verleden
Langs een lange wand van bomen loop ik richting het gemaal. Het pad is schuin komen te liggen door het veranderende veenlandschap. De veenpolder van Echten wordt bemalen om de plek bewoonbaar te houden. In het verleden werd dit gedaan door wind en stoom, maar tegenwoordig door elektrische schroefpompen. Ook bevindt zich in het gemaal een machinistenwoning waar verschillende beheerders gewoond hebben.
Met een blik op het verleden en de nieuwe laag die ik als ontwerper toevoeg aan de plek wordt de geschiedenis weer ervaarbaar. De woning in het gemaal wordt een ruimte waar kunstenaars kort kunnen verblijven om de plek te leren kennen. De overige architectonische ruimte wordt beschikbaar voor tijdelijke tentoonstellingen.
De geschiedenis vormt het omgevingskarakter, een verzameling eigenschappen van de omgeving. Als ontwerper voeg ik een nieuwe laag toe aan de plek, om deze historische gelaagdheid weer voelbaar te maken. Het landschap en de architectonische ruimte wordt de setting voor de vertelling van de geschiedenis.
Mirthe Bolt
Waar eerst zee was. Mijn verhalende thuis.
De plek die mijn thuis is, is de plek waar mijn verhalen vrij komen. In de Noordoostpolder. Dit is de plek waar ik mijn rust en kalmte vind, een plek vol verhalen die schuilen achter het platteland en de boompjes, die om de drie meter zijn geplant. Het verhaal over de zeebodem die tot land werd gemaakt. De strijd tegen de woeste zee werd eindelijk gewonnen door de Nederlanders. Water wordt grond en er is een plek om te wonen en te werken. Vele mensen uit verschillende windstreken kwamen samen en werden pioniers, de eerste bewoners van het nieuwe land. Met allemaal een eigen verhaal. Mijn thuis is verbonden met een groot verhaal, verstopt tussen de rust en stilte. Weg uit de drukte. De plek waar ik mijn verhalen tot bloei kan brengen. De plek waar mijn gedachten de tijd hebben om een wereldreis te kunnen maken door de wondere wereld van verhalen.
Nadia Kluen
Niks is een begin
Alles is krachtig. Wol verwarmt, wind beweegt en een lange wandeling maakt ons hoofd leeg. De weilanden aan Het Westerveldse Bos zijn ogenschijnlijk leeg, maar ook deze plek is krachtig. Uitgestrekte vlaktes en nog meer uitgestrekte lucht zorgen ervoor dat onze binnenwereld ook de ruimte krijgt. De immense leegte trekt onze aandacht naar het midden van het veld, maar de paden houden ons aan de rand, verscholen, vanwaar we het slechts kunnen bewonderen.
Hier heb ik een kunstenaarsresidentie ontworpen als tijdelijk verblijf voor makers die verdieping zoeken in hun werk. Door de subtiele, intrinsieke krachten van deze omgeving als uitgangspunt te nemen voor het ontwerp, nodigt de residentie uit tot vertraging en aandacht.
In het ontwerpproces is alles ontstaan vanuit waarnemingen. Het atelier, de woning, keuken en tussenruimtes versterken deze elk op hun eigen manier, om te waarderen wat er al is.
Sam van Haren
Van spanning via inspanning naar ontspanning.
In deze drukke, veelvragende, prestatiegerichte, snelle en digitale samenleving verwaarlozen we ons lichaam. Enerzijds staat ons lijf onder een enorme spanning doordat we zoveel mogelijk ballen tegelijk in de lucht willen houden. Anderzijds denken we steeds te ontspannen met behulp van onze mobiele telefoons. Doordat het ontspannen ons geen fysieke inspanning kost, nemen we ons lichaam niet mee in de ontspanning. Het komt zo niet tot rust. Als zangeres merk ik hoe krachtig het kan zijn om het lichaam actief mee te nemen in de ontspanning en je daarbij te laten horen via de stem! Om deze reden creëer ik een plek waar onze dagelijkse lichamelijke spanning, op een veilige manier, luidkeels geuit kan worden. In mijn schreeuwcabine kun je een oerkreet bij jezelf ontketenen om de spanning al schreeuwend los te laten. Zo brengen we het lichaam actief tot rust in deze drukke, veelvragende samenleving. Van spanning via inspanning naar ontspanning.
Tracey-Jean Hutchinson
Zoektocht naar wat ons verbindt
In mijn zoektocht naar wat mensen verbindt, stelde ik de vraag hoe samenleven in gemeenschapsvorm kan bijdragen aan het verminderen van eenzaamheid en welke rol architectuur daarin kan bijdragen. Deze vraag komt voort uit de groeiende eenzaamheid in onze samenleving, die mede wordt veroorzaakt door toenemende individualisering. Ook het verlies van verbinding met onze Schepper kan hierbij een rol spelen. Om mensen (vooral eenzamen) een weg te bieden naar verbinding, transformeer ik een leegstaande kerk tot een woonvorm waarin gemeenschap en ontmoeting centraal staan. De kerk krijgt een nieuwe functie als wooncorporatie en samenkomstruimte. Uit mijn onderzoek blijkt dat samenwerking een rol kan spelen in het verminderen van eenzaamheid. Daarom ontwerp ik een gedeelde ruimte waarin bewoners samenkomen, samenwerken en gebruikmaken van gemeenschappelijke voorzieningen. Op die manier wil ik als maatschappelijke ontwerper architectuur inzetten om individuen te helpen samen te komen en zich meer verbonden te voelen met elkaar.
